Nabokov - Blady Ogień

Vladimir Nabokov dzięki Blademu Ogniowi wymieniany jest jednym tchem obok Milorada Pavica, Roberta Coovera czy Raymonda Queneau jako autor drukowanego hipertekstu. I choć takie ujmowanie rzeczy jest badawczym anachronizmem, utwór Nabokova zasługuje na uwagę jako jeszcze jedna próba przełamania linearności medium drukowanego. Na powieść składa się 999 - wersowy poemat Johna Shade`a oraz szeroki komentarz napisany przez jego sąsiada Charlesa Kinbote`a. Czytelnik porusza się tam i z powrotem pomiędzy poematem a jego "komentarzem". Można zatem czytać ten tekst, podobnie jak Grę w Klasy Cortazara, na co najmniej dwa sposoby - od deski do deski - co sprawia, że bardziej skupiamy się na Kinbocie, albo, jak sugeruje autor - przenosząc się pomiędzy tekstem poematu a jego objaśnieniem, opisem powstania poematu i historią fascynacji osobą Shade`a. Taka struktura książki nie jest przypadkowa i ma swoje poważne funkcje, wieloznaczność i wielotorowość sensów, motyw paranoi czy sobowtóra - przebłyskują pomiędzy połączeniami tekstu głównego z tekstem pobocznym. Ich granice, co jest już typowym chwytem zarówno postmodernistów jak i twórców powieści hipertekstowej - ulegają zatarciu.

W 2009 roku, 32 lata po śmierci pisarza, jego syn zdecydował się opublikować powieść The Original of Laura. A novel in Fragments. Utwór ten także można czytać w sposób liniowy i nieliniowy, konwencjonalny i konwencjom zaprzeczający.

Ostatnia aktualizacja:

27.07.2022

Cytuj ten wpis jako:

Mariusz Pisarski (2022) Nabokov - Blady Ogień . "Techsty" 27.07.2022 [https://www.techsty.art.pl/hipertekst/protohiper/nabokov.htm].

awangarda postmodernizm tekst cyfrowy tekst nielinearny

autor blademu blady charlesa coovera cortazara czytać czytelnik deski drukowanego granice grę głównego hipertekst hipertekstowej jego można nabokov poematu pomiędzy powieść shade techsty tekstem utwór