Element graficzny to podstawowa jednostka hipermediów. Hipertekst, w związku z tym, że prezentowany i tworzony jest na interaktywnym ekranie komputera cechuje się naturalna tendencją do łączenia elementów werbalnych z elementami wizualnymi. Na najbardziej podstawowym poziomie cyfrowe pisarstwo pozwala na to, by wyrazić piktorialne właściwości druku (użycie kolorów, animowanych czcionek, wyglądu) i uczynić z nich jeszcze jedną warstwę znaczeniową. Obrazy stają się częścią hipertekstowej struktury, i tak jak tekst, podlegają interakcji czytelnika, stają się bowiem węzłami w sieci tekstu, a nawet większymi jednostkami o centralnej roli nawigacyjnej. W takim przypadku grafika wzbogaca tekst ale jest jednocześnie kluczowa dla znaczenia i koherencji utworu. Dzieje się tak na przykład w Patchwork Girl Shelley Jackson, gdzie obrazy pozszywanych ciał, które złożyły się na współczesne monstrum kobiety-Frankeinsteina, z poszczególnymi "łatami" prowadzącymi do coraz to innych bloków tekstu, są nadrzędną metaforą tego tekstu. Jeszcze bardziej wizualny charakter ma kolejny, opublikowany w sieci, hipertekst tej samej autorki My body: a Wunderkammer.

Lasting Image - Carolyn Guyer, Michael Joyce

Istnieją także hiperteksty niemal zupełnie graficzne, tak kolaboratywny Lasting Image Carolyn Gueyer i Michalea Joyce`a, gdzie czytelnik wędruje niemal wyłącznie między obrazami, a poszczególne partie obrazów są kotwicami prowadzącymi do innych obrazów. Apogeum grafiki we wczesnym okresie rozwoju hipertekstu to Myst, uznawany za najlepszy przykład graficznego hipertekst u oraz klasyczną grę komputerową.


Fuzję grafiki i animacji stworzył w Filmtext, zrealizowanym w programie Macromedia Flash, Mark Amerika. Tam animowany tekst wydaje się jednak tylko dodatkiem i nic by się nie stało, gdyby nie istniał w ogóle, narracja powstaje tam dzięki interakcji czytelnika z elementami grafiki i animacji.

Nitin Sawhany, David Balcom, Ian Emery Smith: CD-ROM: HyperCafe

Grafika w hipertekście to także wykorzystanie technologii wideo. Tuż po tym, jak pozwoliły na to hipertekstualne systemy, w tym przypadku Storyspace, David Balcom stworzył projekt "HyperCafe" (1996) - pierwszy wideo-hipertekst sieciowy. Wideo w hipertekście wyraźnie przenosi go z obszaru spacjalizacji, ze środowiska zdominowanego przez element przestrzenności do obszaru temoporalizacji, charakterystycznego dla kina.