Hipertekst · Hipertekst - punkt węzłowy

Węzeł jako miejsce, łącze jako trasa

  1. Hipertekst
  2. Hipertekst - punkt węzłowy
  3. Węzeł jako miejsce, łącze jako trasa

Klasyczna teoria hipertekstu opisuje tekst jako sieć węzłów połączonych łączami, między którymi czytelnik nawiguje, wybierając własną ścieżkę — od Vannevara Busha, który już w 1945 roku pisał o skojarzeniowych „ścieżkach" (trails) łączących fragmenty wiedzy w systemie Memex, przez Teda Nelsona i jego „pismo nielinearne" (non-sequential writing, 1965), po George'a P. Landowa, dla którego elektroniczne łącze jest technologiczną dosłownością poststrukturalistycznej idei tekstu bez centrum. W systemach lokacyjnych ta sama logika zostaje przepisana na współrzędne geograficzne: węzeł nie jest już plikiem czy kartą, lecz punktem na mapie, a łącze — zamiast być klikalnym słowem — jest odległością, którą trzeba fizycznie pokonać, by węzeł się odsłonił. Espen Aarseth, definiując literaturę ergodyczną jako taką, która wymaga od czytelnika „nietrywialnego wysiłku" (ang. nontrivial effort), by przemieścić się przez tekst, opisał mechanizm, który w narracji lokacyjnej przestaje być metaforą: wysiłek dosłownie ergodyczny — marsz, wspinaczka, czekanie na zmianę światła na skrzyżowaniu — staje się warunkiem koniecznym odsłonięcia kolejnego węzła. Hipertekst lokacyjny jest w tym sensie najbardziej cielesną z możliwych realizacji cybertekstowego modelu lektury: tam, gdzie klasyczny hipertekst wymaga decyzji (które słowo kliknąć), narracja lokacyjna wymaga decyzji i lokomocji równocześnie (dokąd pójść i jak długo iść).

Mapa wiedzy

Mapa połączeń

Leksje przychodzące do tego węzła i wychodzące z niego. Kliknij kafelek, by przejść; przeciągnij, by rozwinąć układ.

Legenda

Kontekst

Statystyki i sąsiedztwo

podobieństwo tekstów i słowa kluczowe liczone przez Tinderbox