Hipertekst · Historia hipertekstu

Niekreatywne pisanie

  1. Hipertekst
  2. Historia hipertekstu
  3. Niekreatywne pisanie

„Uncreative writing" — „niekreatywne pisanie" — to tytuł książki Kennetha Goldsmitha Uncreative Writing: Managing Language in the Digital Age (2011), oraz kursu o tej samej nazwie, który Goldsmith prowadził na University of Pennsylvania. W Polsce książka ukazała się w Ha!arcie w tłumaczeniu Piotra Siweckiego (Nietwórcze pisanie. Zarządzanie językiem w erze cyfrowej (2026)

Centralna teza Goldsmitha, autora repozytorium Ubu Web, jest taka, że w środowisku cyfrowej nadprodukcji tekstu – środowisku hiperinformacji, w którym każdy jest autorem, najważniejszą umiejętnością pisarską przestaje być wymyślanie nowego tekstu, a staje się zarządzanie, przenoszenie, sortowanie i zawłaszczanie tekstu już istniejącego.

...
Soliloquy Kennetha Goldsmitha trafiło do pierwszego tomu antologii Electronic Literature Collection Vol 1

Na swoim kursie Goldsmith karał ponoć studentów za wszelkie ślady oryginalności i kreatywności, nagradzając za to plagiat, transkrypcję, próbkowanie i „patchwriting”, pierwotnie odnoszące się do niezręczną, bliską plagiatowi parafrazę popełnianą nieświadomie przez studentów. Goldsmith przechwytuje to pojęcie i czyni z niego legalną, świadomie stosowaną technikę literacką: pisanie jawnie złożone z cudzego materiału, bez udawania, że jest inaczej.

Własna twórczość Goldsmitha jest ilustracją tej metody. Soliloquy (2001) to zapis każdego słowa, które autor wypowiedział w ciągu tygodnia. Day (2003) to przepisane od nowa, słowo po słowie, jedno wydanie dziennika „New York Times". Traffic, Sports i The Weather to transkrypcje radiowych komunikatów: o ruchu drogowym, transmisji sportowych, prognozach pogody.

Goldsmith sytuuje praktykę nietwórczego pisania w długiej tradycji zawłaszczenia — od readymade'ów Duchampa poprzez mechaniczne obrazy Picabii po strategie artystyczne Johna Cage’a. W książce jest też rozdział o psychogeografii, gdzie Goldsmith powraca do dérive i détournement Guya Deborda oraz do Following Piece Vita Acconciego (1969) jako „łańcucha ludzkiego hipertekstu" — traktując spacer po mieście i zbieranie napotkanego zdarzeń, osób i języka jako jeszcze jedną formę nietwórczego pisania.

Źródła

Kenneth Goldsmith, Nietwórcze pisanie. Zarządzanie językiem w erze cyfrowej, tłum. Piotr Siwecki, Ha!art, Kraków 2026;

Rebecca Moore Howard, Plagiarisms, Authorships, and the Academic Death Penalty, „College English" 57, nr 7, 1995;

Scarlett Baron, The Birth of Intertextuality, Oxford University Press, Oxford 2020; Marjorie Perloff, Unoriginal Genius, University of Chicago Press, 2010.

Mapa wiedzy

Mapa połączeń

Leksje przychodzące do tego węzła i wychodzące z niego. Kliknij kafelek, by przejść; przeciągnij, by rozwinąć układ.

Legenda

Kontekst

Statystyki i sąsiedztwo

podobieństwo tekstów i słowa kluczowe liczone przez Tinderbox

Chmura pojęć

art autor cyfrowej goldsmith goldsmitha hipertekst historia img label niekreatywne nietwórczego outgoing pisanie psychogeografia source target techsty tekstu title university unoriginal unreative value writing zarządzanie