„Uncreative writing" — „niekreatywne pisanie" — to tytuł książki Kennetha Goldsmitha Uncreative Writing: Managing Language in the Digital Age (2011), oraz kursu o tej samej nazwie, który Goldsmith prowadził na University of Pennsylvania. W Polsce książka ukazała się w Ha!arcie w tłumaczeniu Piotra Siweckiego (Nietwórcze pisanie. Zarządzanie językiem w erze cyfrowej (2026)
Centralna teza Goldsmitha, autora repozytorium Ubu Web, jest taka, że w środowisku cyfrowej nadprodukcji tekstu – środowisku hiperinformacji, w którym każdy jest autorem, najważniejszą umiejętnością pisarską przestaje być wymyślanie nowego tekstu, a staje się zarządzanie, przenoszenie, sortowanie i zawłaszczanie tekstu już istniejącego.
Na swoim kursie Goldsmith karał ponoć studentów za wszelkie ślady oryginalności i kreatywności, nagradzając za to plagiat, transkrypcję, próbkowanie i „patchwriting”, pierwotnie odnoszące się do niezręczną, bliską plagiatowi parafrazę popełnianą nieświadomie przez studentów. Goldsmith przechwytuje to pojęcie i czyni z niego legalną, świadomie stosowaną technikę literacką: pisanie jawnie złożone z cudzego materiału, bez udawania, że jest inaczej.
Własna twórczość Goldsmitha jest ilustracją tej metody. Soliloquy (2001) to zapis każdego słowa, które autor wypowiedział w ciągu tygodnia. Day (2003) to przepisane od nowa, słowo po słowie, jedno wydanie dziennika „New York Times". Traffic, Sports i The Weather to transkrypcje radiowych komunikatów: o ruchu drogowym, transmisji sportowych, prognozach pogody.
Goldsmith sytuuje praktykę nietwórczego pisania w długiej tradycji zawłaszczenia — od readymade'ów Duchampa poprzez mechaniczne obrazy Picabii po strategie artystyczne Johna Cage’a. W książce jest też rozdział o psychogeografii, gdzie Goldsmith powraca do dérive i détournement Guya Deborda oraz do Following Piece Vita Acconciego (1969) jako „łańcucha ludzkiego hipertekstu" — traktując spacer po mieście i zbieranie napotkanego zdarzeń, osób i języka jako jeszcze jedną formę nietwórczego pisania.
Źródła
Kenneth Goldsmith, Nietwórcze pisanie. Zarządzanie językiem w erze cyfrowej, tłum. Piotr Siwecki, Ha!art, Kraków 2026;
Rebecca Moore Howard, Plagiarisms, Authorships, and the Academic Death Penalty, „College English" 57, nr 7, 1995;
Scarlett Baron, The Birth of Intertextuality, Oxford University Press, Oxford 2020; Marjorie Perloff, Unoriginal Genius, University of Chicago Press, 2010.