Narracje lokacyjne (ang. locative narratives; locative media — „media lokacyjne", „media zlokalizowane") — forma opowiadania, w której jednostki tekstu, dźwięku, obrazu lub wideo — węzły w rozumieniu teorii hipertekstu — zostają przypisane nie do adresu URL czy pojedynczej leksji w programie takim jak Storyspace, lecz do współrzędnych geograficznych, a ich odsłonięcie następuje w efekcie fizycznego dotarcia czytelnika w dane miejsce. W miejsce kliknięcia myszą czy dotknięcia ekranu łączem staje się tu krok, trasa, obecność ciała w przestrzeni: czytelnik uruchamia węzeł nie tylko poznawczo i nie tylko manualnie, lecz przede wszystkim lokomocyjnie. Ta pozornie prosta zamiana, GPS zamiast hiperłącza, chodzenie zamiast klikania, czyni z narracji lokacyjnych jeden z najbardziej dosłownych sprawdzianów tego, jak hipertekst objaśnia i reprezentuje przestrzeń fizyczną. Czy fizyczna eksploracja przestrzeni galeryjnej, spacer po muzeum, żegluga, podróż różnymi środkami transportu przez różne miejsca i kultury funkcjonują jako akt lektury hipertekstowej – oczywiście, że tak.
Cieakawie powiązać i skonstratować w ttym miesjc u lekturę hipertekstową w przestrzeni a literaturę podróżniczą, która od zawsze opisywała i wartościowała miejsca, lecz robiła to asynchronicznie, jako zapis przygotowujący do podróży lub będący jej wspomnieniem. Hipertekst z kolei, i media lokacyjne, oferują system reagujący na obecność czytelnika w określonym punkcie na mapie. Punkt ten staje się węzłem i beaconem, z którym związane są określone przez autora (autorów) zdarzeniai reprezentacje.
Źródła
1 Kārlis Kalniņš i in., materiały warsztatu Locative Media, RIXC, Karosta 2003.
2 Ben Russell, Headmap Manifesto, ok. 1999/2003.
3 Janet Cardiff, The Missing Voice (Case Study B), Whitechapel Art Gallery, Londyn 1999.
4 Jeff Knowlton, Naomi Spielman, Jeremy Hight, 34 North 118 West, 2002–2003; zob. Electronic Literature Collection.
5 Jeremy Hight, o „narrative archaeology" w kontekście 34 North 118 West i teorii hipertekstu.
6 Teri Rueb, Trace (1999), Drift (2004), Itinerant (2005); Blast Theory, Can You See Me Now? (2001), Uncle Roy All Around You (2003).
7 Vannevar Bush, As We May Think, „The Atlantic", lipiec 1945.
8 Theodor H. Nelson, Complex Information Processing: A File Structure for the Complex, the Changing and the Indeterminate, Proceedings of the 1965 20th National ACM Conference.
9 George P. Landow, Hypertext: The Convergence of Contemporary Critical Theory and Technology, Johns Hopkins University Press, Baltimore 1992.
10 Espen Aarseth, Cybertext: Perspectives on Ergodic Literature, Johns Hopkins University Press, Baltimore 1997.
11 Marc Tuters, Kazys Varnelis, Beyond Locative Media, „Networked Publics" / „Leonardo Electronic Almanac", 2006.
12 Guy Debord, Théorie de la dérive, „Internationale Situationniste" nr 2, 1958; zob. też hasło Détournement w niniejszym słowniku.
13 Jill Walker Rettberg, Feral Hypertext: When Social Media Isn't Social, Locative