Fluxus: partytura jako węzeł, miejsce jako łącze

Fluxus – międzynarodowy ruch artystyczny sformalizowany manifestem George'a Maciunasa w 1963 roku, wyrastający częściowo z indeterminizmu Johna Cage'a (4'33", 1952) i z koncepcji „intermediów" Dicka Higginsa (1966)[8] – to neo-awangardowy ruch, który określił kierunek dla wielu strategii artystycznych sztuki cyfrowej.

Podobnie jak poetyka restrykcji Oulipo czy reguły détournement opracowane przez Deborda i Wolmana, fluxus opierał się na swojej własnej metodzie: event score, krótką instrukcję tekstową, która nie jest dziełem samym w sobie, lecz partyturą czekającą na wykonanie w konkretnym miejscu i czasie. „Partytury zdarzeń" George'a Brechta zebrane w tomiku Water Yam (od ok. 1961 roku) bywają redukowane do pojedynczego słowa na karcie, na przykład Exit, pozostawiając wykonawcy pełną swobodę co do tego, gdzie i jak polecenie zrealizować. Jeszcze wyraźniej tę logikę widać w Grapefruit Yoko Ono (1964), zbiorze „instrukcji" takich jak Map Piece, każąca czytelnikowi narysować własną mapę i iść, dokąd ta mapa prowadzi (A zatem czterdzieści lat przed 34 North 118 West Ono realizuje ideę tekstu, który staje się narracją dopiero w akcie fizycznego przemieszczenia się w przestrzeni).

Partytura Fluxusu to węzeł bez łącza technicznego: tekst czeka „uśpiony", tak jak węzeł GPS w narracji lokacyjnej, ale rolę satelity pełni tu wyłącznie decyzja i ciało wykonawcy.