W 1992 roku na Konferencji ACM Hypertext wystąpił jeden z najsłynniejszych intelektualistów XX wieku, semiolog, filozof i mediewista – Umberto Eco. Wszechstronność włoskiego myśliciela była owocem akademickiej dyscypliny, poetyckiej wyobraźni twórczej oraz iście renesansowego podziwu wobec reliktów przeszłości. Mimo silnego zakorzenienia w dorobku starożytnej i średniowiecznej Europy, Eco pozostawał czujnym obserwatorem współczesności, a jego zainteresowania wielokrotnie oscylowały wokół informatyki i teorii mediów.
Eco rozpoczął swoją intelektualną podróż jako uczeń katolickiej szkoły. Prowadzona przez Towarzystwo Salezjańskie placówka słynęła z surowych metod nauczania, ale wprowadziła przyszłego znawcę kultury średniowiecza w świat literatury łacińskiej. W trakcie studiów młody Eco skupił się na badaniu filozofii św. Tomasza z Akwinu, by w dalszych latach zająć się przede wszystkim semiotyką i semiologią. Wydana w 1975 roku książka „Teoria semiotyki” ugruntowała jego pozycję w świecie naukowym, a debiutancka powieść „Imię Róży” objawiła talent do łączenia intrygującej fabuły z humanistyczną erudycją.
Przystankiem na drodze naukowej Eco była także teoria hipertekstu. Wprawdzie autor koncepcji „dzieła otwartego” odnosił się do hipertekstowej literatury z pewną rezerwą, uznając ją za wtórne rozwinięcie papierowej powieści, jednak samo wykorzystanie słowa w wirtualnym środowisku stanowiło obiekt jego pilnej uwagi. Świadczy o tym między innymi odczyt „Hipermedia w nauce i nauczaniu”, wygłoszony na Konferencji ACM Hypertext w Milanie. Włoski semiotyk zaakcentował w nim konieczność popularyzowania nowoczesnych metod edukacji, aby nowe pokolenia humanistów mogły skuteczniej przyczynić się do rozbudowy ponadnarodowej cywilizacji pisma. Podobnie jak tajemnicza biblioteka opisana w „Imieniu Róży”, konstrukcje hipertekstowe bardzo często sprawiają wrażenie labiryntów, których ściany zbudowane z liter podlegają nieustannej przebudowie.
35. Konferencja ACM Hypertext 2024 po raz kolejny rozwinie nić Ariadny, wytyczając jasną ścieżkę dla nowoczesnych humanistów.