The Open University - brytyjski uniwersytet realizujący ideę otwartej edukacji - został utworzony w 1969 roku w północnej części Londynu. Początkowo administracja uniwersytetu urzędowała w budynku Alexandra Palace, w którym wcześniej mieściły się studia telewizji BBC. Początkowe problemy w kontaktach ze stroną rządową sprawiły, że pierwsi studenci rozpoczęli naukę dopiero dwa lata później, w styczniu 1971 roku. Szczególnie wrodzy wobec idei uniwersytetu byli politycy obozu konserwatywnego. Kanclerz Iain Macleod stwierdził, że pierwszą rzeczą, z którą rozprawią się torysi będzie „ten bełkotliwy nonsens zwany Uniwersytetem Otwartym” („that blithering nonsense called the Open University”), jednak entuzjazm licznych przedstawicieli świata nauki i mediów (m.in Sir Jamesa Redmonda, ówczesnego pracownika BBC) pozwolił przezwyciężyć trudności.
Początkowo wykłady uniwersyteckie były transmitowane za pośrednictwem radia i telewizji, ale już po kilku dekadach, wraz ze stopniowym rozwojem ery internetu, przed studentami otworzyły się nowe możliwości kształcenia zdalnego. Dziś, po latach wytrwałej walki o powszechny dostęp do edukacji, brytyjska instytucja może poszczycić się silną pozycją na lokalnej i światowej arenie: w 2015 roku The Open University zajął 13 miejsce w krajowym rankingu „najlepiej postrzeganych przez pracodawców uczelni” stworzonym przez magazyn „The Times”, natomiast rok później znalazł się w gronie 500 najlepszych uczelni na świecie według rankingu Times Higher Education World University Rankings. Działając także w obszarze hipertekstu, The Open University przyczynia się do popularyzacji rzetelnej, naukowej wiedzy, łącząc klasyczne sposoby nauczania z wykorzystaniem nowoczesnych technologii.